جنازه هشتی و خود سوی آسمان رفتی

تو ای همای سعادت که از آشيـان رفتی *** بـــه آشيـــانه جاويــــــد در جنــــان رفتـــی

تـو ای شهيد ره داد و دين بـــــــراتــعلـی *** که با شکـــــــوه شهيـدانه از جهان رفتـــی

بــه پاس ميهن و ديــن مقـــدس اســـلام *** قــــدم به رزم نهــــادی و قهرمــان رفتــــی

فضـــای پهنــــــه ز تکبيـــرهای کـــــرٌار *** پــــــر از غريــو نمودی حماسه خوان رفتــی

ره سعادت خويش از بزرگ رهبــر ديــــــن *** گرفتـــه بـــودی و از راه مقبـــــــلان رفتـــی

توراچوعشق شهادت به جان ودل می بود *** بـه پهنه گاه امل خوش سبک عنان رفتــی

شدی مباهی بر دودمــــان فاميل *** تـــو ای مباهی و ای فخر دودمان رفتــــــی

نـــه خاندان تو تنها ز تو مباهــی گشـــت *** که فخر بخش و مباهــــی مهرجان رفتـــی

تو ای همای سعادت که از آشيانه خويش *** در آشيانه فـــردوس پـــــــر زنــــان رفتــــی

بــدی ز زمره لاهــوتيان نـه از نـــاســـــوت *** چه خوش به عالم لاهـوت شادمان رفتـــی

بدی چو سرو چمنزار ديــن در ايـن گيــتی *** ز هی چو سرو چمــــن زين چمان رفتــــی

چو نخل مذهب دين تشنه بود فخــر کنان *** به جای آب بر آن گشته جان فشان رفتـی

تــــو ای جوان بــرومنـــد نوزده سالـــــــــه *** که عاشقانه به پيکــــــار دشمنان رفتـــــی

شده است نــام تــو زيــب کتيبه گيتـــــی *** به ظاهـــر ارچه ز چشم جهانيــان رفتــــی

به مضجعی که قضــا بود بهر تو معين کــرد *** جنــازه هشتی و خود سوی آسمان رفتی

انوشه بـــاد تو را اين سعــادت و توفيــــــق *** که بــا شکوه شهيدان تو از جهان رفتــــی

شعر از شادروان:طغری یغمائی سال 75